کفشهایم کو؟!

دم در چیزی نیست

لنگه کفش من اینجاها بود

زیر اندیشه این جا کفشی

مادرم شاید دیشب

کفش خندان مرا

برده باشد به اتاق

که کسی پا نچپاند در آن

هیچ جایی اثر از کفشم نیست

نازنین کفش مرا درک کنید

کفش من کفشی بود کفشستان

که به اندازه انگشتانم معنا داشت

پای غمگین من احساس عجیبی دارد

شصت پای من از این غصه ورم خواهد کرد

شصت پایم به شکاف سر کفش عادت داشت…!

نبض جیبم امروز

تندتر میزند از قلب خروسی که در اندوه

کوپن مرغش باطل بشود…

جیب من از غم فقدان هزار و صد و هشتاد و سه چوق

که پی کفش به کفاش محل خواهد داد

خواب در چشم ترش میشکند

کفش من پاره ترین قسمت این دنیا بود

سیزده سال و چهل روز مرا در پا بود

یاد باد آنکه نهانش نظری با ما بود

دوستان، کفش پریشان مرا کشف کنید!

کفش من میفهمید

نظر یادتون نره