چندتا عکس از فرشته ها برای وبلاگ شما.............

Angel of Paradise7               

اگه علاقه دارین درنگ نکنین.

ادامه مطلب............................................کلیک کن.

روی ادامه مطلب کــلـــیـــــــــــک کن...........

خوب به هر حال تعداد گوشی ها زیاده و اگه بخوام از هر گوشی یه تم هم بذارم خیلی میشه.

هر مطلبی و هر مقاله ای و هر تم گوشی و هر عکسی که میخواین.........

بگین تا براتون تو اولین وقت به نمایش بذارم.......... 

پیشگفتار نویسنده: همونطور که قول داده بودم، ادامه متن اخترشناسی را براتون به نمایش میذارم. اگر جزو اون دسته افرادی هستید که متن قبلی را مطالعه کردید و منتظر ادامش بودید، ازتون تشکر میکنم. انصافا هم ارزش دنبال کردن داره. اگر هم جزو افرادی هستید که تازه این مطلب رو مشاهده کردید، پیشنهاد میکنم که اگه از ستاره و آسمان و کهکشان و این جور مطالب خوشتون می آد، حتما متن قبلی رو از آرشیو پیدا کنید و اون رو هم مطالعه کنید.

این اثر ترجمه ای است از کتاب: Unser KOSMOS An Grenzen Von Raum Und Zeit

کیهان در مرزهای فضا و زمان

نویسنده: دکتر اریک اوبلاکر                    مترجم: بهروز بیضایی

www.Paradise7.blogfa.com

چگونه ستارگان ایجاد میشوند؟

ستارگان ذخیره مواد سوختنی محدودی دارند و به این لحاظ نمیتوانند برای همیشه نورانی بمانند. تمام آنها، همانند خورشید ما، زمانی ایجاد شده اند و باید اصولا زمانی دیگر یعنی وقتی که مواد سوختنی آنها تمام میشود، خاموش شوند. امروزه نیز با هم ستارگان جدیدی در سحابی های غباری و گازی عظیم متولد می شوند. www.Paradise7.blogfa.com

در چنین منطقه پیدایش ستاره ای – یک ابر گازی کیهانی سرد و عظیم که از مواد موجود در آن میتواند هزاران خورشید ایجاد شود- شروع به انقباض میکند. این ابر پس از مدت زمانی به پاره ای ابرهای کوچکتری فرو می پاشد. در این پاره ابرها تراکمهایی ساخته می شوند، که در ابتدا هنوز گلوله های گازی سردی هستند، که همواره بیشتر و بیشتر منقبض می شوند و در این فرآیند به تدریج گرم میشوند. www.Paradise7.blogfa.com

از هر یک از این تراکمها میتواند یک ستاره یا یک دستگاه خورشیدی کامل ایجاد شود. یک چنین گلوله گاز همواره کوچکتر و متراکمتر میشود، زیرا که اجرام موجود در آن همدیگر را جذب میکنند. مواد پیرامونی این خورشید در حال تشکیل – که آن را ستاره گونه نیز مینامند- شروع به ریزش بر سطح آن میکند. ستاره ایجاد شده، که در ابتدا پوشش مداری مات و کدری به دور آن است، به تدریج  داغتر میشود و شروع به نور افشانی میکند. سرانجام دما در مرکز آن به چندین میلیون درجه و فشار درونی به میزان بسیار زیادی آفزایش می یابد. تحت این شرایط همجوشی یا ذوب هسته ای آغاز میشود، و با این فرایند انرژی مافوق تصوری رها میشود. اکنون کوره اتمی روشن شده است، ستاره جوان یک منبع انرژی تقریبا تمام نشدنی دریافت داشته است، که زندگی اغلب میلیاردها ساله او را امکان پذیر میسازد. www.Paradise7.blogfa.com

امروزه چگونگی ایجاد سیاره ها را نیز میتوانتوجیه کرد و توضیح داد. اکثر ستاره گونه ها به دور خود میچرخند. به هنگام انقباض این چرخش همواره سزیعتر میشود. درست مثل کسانی که روی یخ بازی میکنند، که هر چه دستهایشان را بیشتر به بدنشان بچسبانند و خود را منقبض کنند، سریعتر بر روی یخ به دور چرخ میچرخند. این گلوله گازی در اثر چرخشی که دائم سرعت بیشتری میگیرد، به اصطلاح پَخ میشود و به صورت صفحه ای در میآید. در وسط این صفحه تراکمی عظیم ایجاد میشود که به یک ستاره ثابت درخشان و نورانی تبدیل میشود. از قسمتهای دور از مرکز صفحه سیاره ها میتوانند ساخته شوند. www.Paradise7.blogfa.com

دستگاه خورشیدی ما نیز شاید به همین روش ایجاد شده است. با تلسکوپها و ماهواره های جدید امروزی، مشاهده صفحه های بزرگ به دور ستاره های جوان به آسانی امکان پذیر است، صفحه های که بعدها از آنها سیاره و قمرها میتوانند ساخته شوند. www.Paradise7.blogfa.com

چه زمانی باید خورشید بمیرد؟

هنگامی که ستاره ای مانند خورشید ما متولد می شود، میتواند چندین چند میلیارد سال تقریبا به طور یکسان و یکنواخت نور افشانی کند و سیاره های منظومه خود را از انرژی بهرمند سازد. به هر حال زمانی میرشد که دیگر ذخایر مواد سوختنی در مرکز آن به انتها میرسد و چراغ عمرش خاموش میشود. خورشید میتواند نزدیک به 11 میلیارد سال مداوم نور افشانی کند، که از این مدت حدود 5 میلیارد سال را پشت سر گذاشته است. وقتی که در هسته مرکزی این ستاره، تمام هیدروژن به هلیوم تبدیل شود، هسته درهم میریزد و همواره داغتر میشود. به دور هسته مرکزی هنوز هیدروژن یافت میشود که در آن نیز «میسوزد» و به هلیوم تبدیل میشود. مرکز خورشید همواره داغتر و داغتر میشود. در نهایت بر اثر همجوشی هسته ای دیگری هلیوم به کربن تبدیل میشود. بر اثر تمام این فرآیندها در یک ستاره در حال پیر شدن فشار اضافی ایجاد میشود و ستاره به صورت یک «غول سرخ» متورم میشود. خورشید ما در پایان زندگی خود چنان بزرگ خواهد شد، که سیاره های درونی یعنی عطارد و زهره را می بلعد و زمین را تا 1000 درجه سانتیگراد داغ میکند. در پایان، خورشید در حال مرگ، پوشش بیرونی خود را پس میزند و از خود میراند؛ هسته خورشید باقی میماند و به تدریج سرد میشود. ستارگان بزرگتر مدارهای خارجی خود را با انفجاری عظیم از خود دور می کنند، که دانشمندان این پدیه را «انفجار سوپرنوا» مینامند. www.Paradise7.blogfa.com

کوتوله های سفید و تپ اخترها چیستند؟

ستارگان پیر و قدیمی، مانند خورشید ما، به تدریج لایه های بیرونی خود را دفع می کنند؛ ستارگان سنگین در پایان عمر خود منفجر میشوند. البته اکثر اوقات یک هسته تمام یوخته از آنها باقی میماند. اگر این هسته کمتر از 1.4 جرم خورشید وزن داشته باشد، به یک کوتوله سفید تبدیل میشود. یعنی کره ای که نزدیک به اندازه کره زمین است. البته در این کره کوچک تمام توده جرم خورشید متراکم می شود، به نحوی که یک قاشق چای خوری از ماده کوتوله سفید چندین تن وزن خواهد داشت! www.Paradise7.blogfa.com

شگفت تر از این، سرنوشت باقیمانده ستارگانی است، که بین 1.4 تا 3 برابر جرم خورشید وزن دارند. آنها به صورت کره هایی که حدود 20 کیلومتر قطر دارند فرو میپاشند. یک سانتیمتر مکعب از مواد آنها شاید چیزی حدود 100 میلیون تن وزن خواهد داشت. این باقیمانده های ستاره ای را با نام «ستاره نوترونی» مشخص میکنند، زیرا آنها تقریبا به طور کامل از ذراتی ساخته شده اند که نوترون نام دارند. انسان میتواند ستاره های نوترونی زیادی را در آسمان نظاره کند. این کره های کوچک، ولی پرجرم بسیار سریع حول محور خود میچرخند. روی این کره های کوچک نقاطی وجود دارد، که پرتوافشانی بسیار زیادی دارند. هرگاه این نقاط به طرف زمین قرار میگیرند نوری شدید و لحظه ای دریافت میشود. در واقع انسان در آسمان یک منبع نور و تشعشع تپشی یا لحظه ای مشاهده میکند. به این جهت ستارگان نوترونی را «تپ اختر» نیز مینامند. www.Paradise7.blogfa.com

سیاهچاله چیست؟

کوتوله های سفید و ستاره های نوترونی را همواره میتوان دید، اما مشاهده باقیمانده های ستاره ای که وزنی بیش از 3 برابر جرم خورشید دارند، امکانپذیر نیست. این ستاره ها به صورت ساختارهای چنان کوچک و متراکمی فرو می پاشند که بر سطح آنها نیروی گرانش غیر قابل تصوری حکم فرما میشود. این نیروی گرانش در نهایت چنان زیاد میشود که همه چیز، حتی نور را جذب میکند و در خود به دام میاندازد. چنین باقیمانده های ستاره ای را به همین دلیل، نمیتوان دید و لذا آنها را «سیاهچاله» مینامند. این ساختارهای شگفت انگیز کوچک البته میتوانند، همچون گردابی عظیم، تمام چیزهایی را که نزدیک آنها میشوند ببلعند، اما نمیگذارند هیچ چیز حتی نور، از دست آنها رها شود و بگریزد. www.Paradise7.blogfa.com

چون این سیاهچاله ها هیچ پرتویی از خود نمی تابانند، نمیتوان آنها را به طور مستقیم مشاهده کرد. با این وجود اخترشناسان بر این باورند که قراین و شواهدی برای اثبات وجود این جرایم آسمانی یافته اند. برای مثال ستارگانی را میتوان در آسمان یافت، که دور مرکزی ناشیدا در گردشند، که این مرکز در واقع فقط می تواند یک سیاهچاله باشد. سیاهچاله گاهگاه موادی را از این ستاره می رباید که در فرایند این مواد شدیدا داغ میشوند و قبل از آن که توسط سیاهچاله بلعیده شوند، پرتوهای رونتگن (یا اشعه ایکس) از خود میتابانند. این پرتوها را «آوای مرگ ماده» نیز مینامند. www.Paradise7.blogfa.com

علاوهبر سیاهچاله های «ستاره ای» که هم اینک توضیح داده شد، که در واقع آنها را باقیمانده های ستارگان تصر کنیم، شاید سیاهچاله های بسیار پرجرمی در مرکز کهکشانها نیز وجود دارند. بسیاری از  پژوهشگران، مثلا فیزیکدان مشهور انگلیسی «استفان هاوکینگ» بر این عقده اند که در فضای عالم «سیاهچاله های کوچک» نیز وجود دارند که در زمان آغاز عالم به وجود آمده اند. www.Paradise7.blogfa.com

خوشه ستاره ای چیست؟

اگر به دقت به آسمان بنگریم، میتوانیم حتی با چشم عادی و غیر مسلح تعداد نقاطی را در آسمان تشخیص دهیم که در آنها به خصوص تعداد ستارگان زیادی متمرکزند. چنین مجموعه ای از ستارگان را «خوشه ستاره ای» مینامند. www.Paradise7.blogfa.com

معروفترین این خوشه ستارگان، خوشه پروین یا هفت اختران در صورت فلکی ثور است، که البته نه از هفت ستاره، بلکه از حدود 200 ستاره تشکیل شده استwww.Paradise7.blogfa.com.

در مناطق ایجاد ستاره ای – یعنی ابرهای گازی بزرگ (یا سحابی ها) که به بخشهای منفرد و جدا از هم فرو میپاشند – تمرکزهای کم و بیش شدیدی به وجود میآیند، که از آنها صدها و هزارها خورشید و دستگاه خورشیدی در توده های بزرگ ایجاد میشوند. این تمرکزها میتوانند به «خوشه ستاره ای باز» مانند خوشه پروین تبدیل شوند. www.Paradise7.blogfa.com

این توده های باز چیزی جز خانواده ای از خورشیدهای جوان نیستند؛ خورشیدهایی که همگی از یک ابر گازی بزرگ ایجاد شده اند. آنها در ابتدا، قبل از آن توده ستاره از هم بپاشد راه زندگی مشترکی را آغاز میکنند. www.Paradise7.blogfa.com

توده ستارگان کروی جزو زیباترین اجزای فضای کیهان بشمار می آیند، که در آنها نه 100 ستاره بلکه 100 هزار یا حتی یک میلیون ستاره تمرکز یافته اند. www.Paradise7.blogfa.com

در مرکز توده های کروی، ستارگان چنان متراکم و نزدیک به هم قرار گرفته اند که حتی گاهی این پدیده موجب برخورد میان توده ستاره ها میشود. اغلب توده ستارگان کروی جزو قدیمی ترین اجرام عالم به شمار می آیند. www.Paradise7.blogfa.com

در کجای کیهان جای داریم؟

در یک شب صاف و پر ستاره میتوانیم به آسانی نوار نقره ای راه شیری را مشاهده کنیم. قدیم آدمیان بر این باور بودند که این نوار نقره ای شیر الاهه است که در سراسر آسمان پاشیده شده است. اگر با دوربین به راه شیری نگاه کنیم، میبینیم که این نوار نقره ای از انبوهی از ستارگان منفرد تشکیل شده است. تمام این خورشیدهای دور دست، اجزای یک دستگاه بزرگ کیهانی، یعنی کهکشان ما، کهکشان راه شیری اند. www.Paradise7.blogfa.com

خورشید تنها ستاره ای در اندازه کوچک، در میان این جزیره جهانی بزرگ است. نقاط تاریک راه شیری، به واقع حفره های خالی از ستاره نیستند. بلکه ابرهای غباری عظیم، نور ستارگانی را که در پشت آنها قرار دارند در خود فرو میبلعند (و لذا این طور به نظر میرسد که در این نقاط حفره های خالی از ستاره وجود دارد.) www.Paradise7.blogfa.com

کهکشان راه شیری را باید به صورت یک صفحه دوار با تراکم بسیار از ستارگان در مرکز و بازوهای خمیده زیادی در پیرامون آن تصور کنیم. این دستگاه از حدود 200 میلیارد ستاره و همچنین گاز، غبار و – نیز ماده ای که کمتر درباره آن پژوهش شده و در اصطلاح به آن ماده تاریک میگویند- تشکیل میشود. حدود 90 درصد کهکشانهای عالم از ماده تاریک اسرار آمیز ساخته میشوند، و لذا ستارگان و سیاره ها در فضای کیهان تنها اقلیتی کوچک اند. www.Paradise7.blogfa.com

صفحه راه شیری تراکمهایی حلقوی شکل دارد، که به ویژه در این تراکمها مناطق ایجاد ستاره ای زیادی، با خورشیدهایی نورانی و جوان قرار دارند. این بازوهای حلقوی را اگر میتوانستیم از خارج کهکشان مشاهده کنیم، نورانی تر از بقیه صفحه کهکشان به نظر می آمدند. پیرامون صفحه، ابری از توده ستارگان کروی، ستارگان منفرد، گاز و ماده تاریک وجود دارد که آنها را «هاله» مینامند.

قطر صفحه حدود 100 هزار سال نوری، ضخامت یا کلفتی آن در مرکز حدود 18 هزار، و در لبه ها یا کناره ها حدود 3000 سال نوری را دربر می گیرد. خورشید در حدود 30 هزار سال نوری از مرکز کهکشان فاصله دارد و هر 240 میلیون سال یکبار به دور این مرکز میگردد. اخترشناسان چنین گمان دارند که در مرکز صفحه تمرکز شگفت انگیزی از مواد – یعنی یک سیاهچاله بسیار بزرگ- قرار دارد.

در مناطق خارجی صفحه ، یعنی جایی که خورشید و سیاره های آن (منظومه شمسی) وجود دارند، تمرکز ستاره ای آنچنان کم است، که خورشیدهای همسایه چندین سال نوری از ما فاصله دارند. لذا احتمال برخوردهای میان ستاره ای در این مناطق بعید است. اگر در جهت سطح صفحه نگاه کنیم، ستارگان زیادی را می بینیم و نوار راه شیری را تشخیص میدهیم. اگر عمود به خارج از صفحه بنگریم، ستارگان کمی از ستاره های راه شیری را میبینیم، در این حالت نگاه ما به ژرفای کیهان میرود، یعنی جایی که همیشه شگفتیهای جدید در انتظار اخترشناسان است. ما تنها میتوانیم بخش بسیار کوچکی از کهکشان خود را به طور مستقیم با تلسکوپهای بررسی کنیم. بقیه کهکشان به وسیله توده های غبار پوشیده است. پژوهش درباره ساختار کهکشان ما، یکی از بزرگترین کارهایی است که اخترشناسان موفق به انجام آن شده اند. در اوایل سده حاضر، یعنی قرن بیستم میلادی هنوز هیچ کس درباره ابعاد کهکشان راه شیری چیزی نمیدانست. ساختار و نیز حالت دورانی کهکشان را دانشمندان تنها توانستند با کمک «رادیو اخترشناسی» تشخیص دهند.

ادامه دارد ...

عنوان بعدی: ماده تاریک  اسرار آمیز چیست؟

تمامی امتیازات این مطلب مربوط به وبلاگ www.Paradise7.blogfa.com میباشد.

پیشگفتار نویسنده وبلاگ: همانطور که قول داده بودم ، با ورود به ماه مهر درباره صورت فلکی ماه مهر یعنی میزان مطلبی را آماده کردم. صورت فلکی میزان به صورت فلکی عقرب که مربوط به ماه آبان است متصل است و در اصل شبیه ترازویی است که در چنگک های یک عقرب قرار دارد. اگر تونستم بعدا یه عکسی از این دو صورت فلکی به هم چسبیده براتون به نمایش میذارم. این صورت فلکی با زمین حدود 500 سال نوری فاصله دارد که با مشخصات صورت فلکی عقرب در ماه بعد (شاید هم زودتر) به طور کامل خدمتتون توضیح میدهم.

این مقاله ترجمه ای از کتاب : Sternbilder

نویسنده: دکتر اریک اوبلاکر* ترجمه بهروز بیضایی* ویراستار: علی دانش

www.Paradise7.blogfa.com

آیا میزان (ترازو) همیشه در آسمان قرار داشته است؟

بارها در کتابها میخوانیم که صورت فلکی میزان پیشتر جزو صورت فلکی عقرب ب هشمار میرفته است و نخستین بار رومیان باستان این گروه ستارگان را به عنوان یک صورت فلکی مستقل و جدا از صورت فلکی عقرب مشخص کرده اند. به هر حال این ادعا چندان درست نیست. سابقه تاریخی این صورت فلکی به سال 2000 قبل از میلاد باز میگردد. مردم با این صورت فلکی حتی در دوران بابلیان نیز آشنا بوده اند، که زمانی را نشان میدهد که در آن، در نوعی قضاوت پس از مرگ، روح مردگان «وزن» میشد.

میزان در مصر باستان نیز اهمیت و معنای مشابهی داشت. میگویند «آنوبیس» یکی از خدایان مصر باستان که صورتی چون صورت سگ داشته است، از ترازوی آسمانی برای توزین روح مردگان استفاده میکرده است.  تنها زمانی که وزن روح سبکتر از یک پر پرنده بود، مرده اجازه مییافت به قلمرو خدایان راه یابد و در آنجا پذیرفته شود. www.Paradise7.blogfa.com

بعدها صورت فلکی میزان به طور شگفت آوری از آسمان صورتهای فلکی محو شد و جزو صورت فلکی عقرب که چسبیده به آن بود به شمار آمد، تا این که دوباره رومیان آن را به صورت ترازوی الاهه عدالت «آسترآ» معرفی کردند. www.Paradise7.blogfa.com

در آغاز فصل پاییز خورشید به علامت نجومی میزان وارد میشود، که همانطور که قبلا توضیح داده شد، امروز دیگر با صورت فلکی هم نامش بر یکدیگر تطابق ندارند. در این زمان برابری شب و روز را شاهدیم، و به این ترتیب صورت فلکی میزان یا ترازو، تا به امروز هم نشانه تساوی و توازن به شمار می آید. www.Paradise7.blogfa.com

این صورت فلکی کوچک همچنین با برج بابل و فانوس دریایی اسکندریه – که جزو عجایب هفتگانه جهان بود – و همچنین با چراغ بزرگی که اغلب آن را در بازوان قیچی مانندش نگاه میدارد، ارتباط داده میشود.

تمامی امتیازات این مطلب مربوط به وبلاگ www.Paradise7.blogfa.com میباشد و هرگونه سوء استفاده از این مطلب پیگرد قانونی دارد.

پیشگفتار نویسنده وبلاگ: میدونم که خیلیاتون از این جور مطالب خوشتون نمی آد. مطالب علمی جایگاه خودشو داره بین ما از دست میده و جاشو داره مطالب طنز و شوخی و داستان و سرگرمی میگیره. شاید دلیلش هم این باشه که مردم اینقدر مشکلات و ناراحتی دارن که دوست دارن وقتی چند دقیقه پشت اینترنت می شینن به تفریح بپردازن و با خوندن چند تا مطلب طنز کمی خودشونو از نگرانی ها دور کنن. شاید خودم هم که الان دارم این حرفا رو به شما میزنم، مثل شما باشم با ورود به اینترنت دنبال یه مطلب سرگرم کننده بگردم. اما انصافا این یه مطلب رو اگه وقت داشتین یه نگاهی بندازین. اینقدر مطلب خوبی که نتونستم ازش بگذرم، تازه مطلب فقط علمی هم نیست و اگه بخونین شاید خوشتون بیاد و نتونین به همین راحتیها رهاش کنین.

برای همه ما پیش اومده که حتی یه لحظه به آسمان و این همه ستاره فکر کرده باشیم و این سوال تو ذهن ما گذشته که بالاخره پایان این آسمون کجاست و اصلا این کهکشان پایان داره یا نه؟ با خوندن این مطلب شاید جواب چندتایی از این سوال ها رو متوجه شدین.

در ضمن این مطلب خیلی طولانی و شاید تو چند یا چندین تا متن جدا نوشته بشه. اما مطلب را کم کم کامل میکنم. اگه از مطلب خوشتون اومد و خواستید پیگیری کنید تو قسمت نظر بدین همین متن برام پیغام بذارین که هر بار اضافه کردم براتون میل بفرستم. یه جورایی مثلا عضو بشین، ولی عضو نصف و نیمه.www.Paradise7.blogfa.com

پیشگفتار: تمام اقوام متمدن کهن برای خود تصویری از عالم کائنات، که ما آن را کیهان نیز مینامیم، ساخته بودند. از نظر بیشتر آنها زمین در مرکز عالم جای داشت. عالم نیز به وسیله یک پوسته خارجی، فلک ثوابت، محدود می شد، که در ورای آن قلمرو خدایان آغز میگشت. از حدود 500 سال پیش، انسان آگاهی یافت که نه زمین، بلکه خورشید در مرکز دستگاه سیاره ای قرار دارد، کمی پس از آن معلوم شد که در پیرامون دستگاه خورشیدی ما میلیونها خورشید دیگر هم وجود ارد، که همگی به همراه خورشیدما به یک جزیره جهانی بزرگ، یعنی کهکشان ما، کهکشان راه شیری، تعلق دارند. www.Paradise7.blogfa.com

امروزه به شکرانه تلسکوپهای بسیار بزرگ پیشرفته و سفینه های پژوهشی فضایی به خوبی میدانیم که در عالم هستی نه تنها کهکشان ما، بلکه میلیاردها چنین ساز واره های مشابهی وجود دارند، که خانواده های عظیمی، یهنی خوشه کهکشانها را، میسازند. ما آگاهی یافته ایم که چرا ستارگان می درخشند، و نیز میدانیم که آنها ایجاد میشوند و دورانشان سپری میشود. ستارگان  و کهکشانها، عالم کائنات یا کیهان را میسازند. (بنابر یک نظریه) عالم همیشه وجود نداشته است، بلکه شاید حدود 15 میلیارد سال پیش در اثر «انفجار نخستین» به وجود آمده است. پس از این واقعه بود که فضا، زمان و ماده معنی یافت. دانشی را که به پژوهش درباره ساختار و تکامل عالم کائنات میپردازند، کیهان شناسی (Cosmslogy) مینامند. این کتاب خواننده جوان را به علم کیهان شناسی راهبری میکند. این کتاب به پرسشهایی درباره آغاز و پایان عالم، فضا و زمان و نیز ساختار و مرزهای کیهان پاسخ می دهد.

اختر شناسان و کیهان شناسان زمان جالبی را تجربه می کنند. هر روز اندازه گیریها و تصاویر جدیدی از ژرفای عالم به ما میرسد. به خصوص تلسکوپ فضایی هابل، تصاویر ارزشمند و بی حد و حصر زیبایی را از دوران نخستین عالم و جایگاه تولد ستارگان به ما هدیه کرده است. به خوبی ممکن است زمانی ثابت شود که بسیاری از عقاید و نظریه های بیان شده در این کتاب، اشتباه اند و ما مجبور شویم این نظریه ها را تغییر دهیم. این امر در خط مقدم ترین جبهه دانش،  امری غیر عادی نیست، بلکه کاملا طبیعی است. این کتاب تنها میتواند وضعیت امروز کیهان شناسی را توصیف کند و خواننده جوان را ترغیب نماید تا فرایندهای بعدی را خود تعقیب و پیگری کند.

به خصوص مسائل مربوط به عمر دقیق کیهان، سیاهچاله ها، سازواره های سیاره ای بیگانه، پرسشدرباره پایان پذیری و پایان – ناپذیری عالم و نیز ماده تاریک اسرارآمیز، که میگویند 99 درصد جهان هستی از آن تشکیل شده است، هنوز معماهای زیادی را به دست میدهند.

این اثر ترجمه ای است از کتاب: Unser KOSMOS An Grenzen Von Raum Und Zeit

کیهان در مرزهای فضا و زمان

نویسنده: دکتر اریک اوبلاکر                    مترجم: بهروز بیضایی

www.Paradise7.blogfa.com

نگاهی به عالم

چگونه درباره کیهان پژوهش میکنند؟

از زمان های قدیم بسیاری از دانشمندان به تفکر درباره کیهان یا عالم، یعنی فضای پیرامون زمین، که ستارگان در آن قرار دارند، می پرداختند. آنها تلاش میکردند ساختار عالم را توصیف نمایند و اجرام آسمانی را بدرستی اندازه گیری و نقشه برداری کنند.

پژوهشهای امروزی کیهان از آغاز سده هفتم میلادی آغاز شد. فیزیکدان و اخترشناس ایتالیایی «گالیلئو گالیله» نخستین دانشمندی بود که تلسکوپی را به سوی ستارگان نشانه رفت و قمرهای ستاره مشتری و کوههای ماه را کشف کرد. در دهه های پس از آن همواره تلسکوپهای بزرگی ساخته شدند و چشمان را به روی میلیونها جهان دوردست گشودند، که البته ناظر زمینی آنها را فقط به صورت نقاط نورانی میبیند. بعدها دانشمندان آموختند که نور ستارگان را تجزیه کنند و با طیفهای بدست آمده از تجزیه نور، اطلاعات زیادی درباره ترکیب مواد، دما، حرکت و میدانهای مغناطیسی ستارگان کسب کنند.

صرف نظر از تلاشهای معدودی که طی آن دانشمندان کوشیدند از داخل بالنهای هوایی «تشعشعات ذره ای» را از فضای عالم دریافت کنند، تا سال 1932 انسان فقط به بررسی و پژوهش درباره نور ستارگان و سیاره ها می پرداخت. از این سال به بعد دانشمندان به بررسی و پژوهش در باره امواج رادیویی دریافتی از فضای عالم نیز پرداختند، امواجی که مانند نور در جو زمین نفوذ می کنند و به سطح زمین می رسند. بیشتر پرتوهایی که از کیهان می آیند، به هر حال به وسیله پوشش هوای دور زمین جذب می شوند. به این ترتیب بسیاری از اطلاعات مربوط به ستارگان و کهکشانهای دور دست، به هیچ وجه به اخترشناسان که متکی به رصد خانه های مستقر بر زمین هستند، نمیرسند. www.Paradise7.blogfa.com

سفر فضایی تمام این موانع و سدها را برطرف کرده است. ماهواره های بی شماری، پرتوهای رونتگن (اشعه ایکس) و پرتوهای فرابنفش واصله از کیهان را پژوهش می کنند. برخی دیگر از ماهواره ها، پرتوهای فرو قرمز خورشیدها و دستگاههای خورشیدی در حال پیدایش را اندازه گیری می کنند. سفینه های فضایی بی سرنشین به بررسی درباره جو سیاره مشتری می پردازند یا با پیشرفته ترین فناوری راداری آتشفشانها و قیفهای آتشفشانی را بر سیاره ناهید – که سطح آن را تا به حال هیچ انسانی ندیده است – کشف میکنند. در سال 1969 فضانوردان پا بر سطح ماه گذاشتند و سنگهای نمونه از سطح آن جمع آوری کردند، که با بررسی آنها نتایج ارزشمندی درباره تاریخ و قدمت دستگاه خورشیدی یا منظومه شمسی بدست آمد. ماهواره های مخصوصی، پرتوهای مربوط به زمان کوتاهی پس از پیدایش عالم را پژوهش می کنند، ماهواره های دیگری به تحقیق درباره جریانهای ذره ای می پردازند که از خورشید می آیند یا به واسطه انفجارهای ستاره ای منتشر می شوند. www.Paradise7.blogfa.com

ولی پرتوهای مرئی را هم در فضا بهتر میتوان مشاهده کرد تا از زمین. نباید فراموش کنیم که پرتوهای سیاره ها و ستارگان، قبل از آنکه به رصدخانه های ما برسند، مجبورند در «پنجره کثیف انباری» یعنی در جو سیاره ما نفوذ کنند. تلسکوپهای فضایی هابل، که از سال 1990 بر مداری به دور زمین میچرخد، این بار را از دوش ما برداشته است. با کمک این تلسکوپ دانشمندان اخترشناس توانستند برای نخستین بار دستگاههای سیاره ای در حال پیدایش و محیط پیرامون سیاهچالهای بزرگ را مشاهده کنند و نیز بینشهای جدیدی در تاریخ آغازین عالم پیدا کنند. ولی رصد ستارگان از رصدخانه های زمینی نیز پیشرفتهای زیادی کرده است. رادیو – تلسکوپهای بزرگ (تلسکوپهایی که بر اساس تجزیه و تحلیل امواج رادیویی کار میکنند) و پیشرفته ترین دستگاهها و تجهیزات بصری، همچنان نقش مهمی را بر عهده دارند. این وسایل و تجهیزات نواقص و معایب ایستگاه زمینی خود را با اندازه، و همچنین با فناوری جدید خنثی میکنند. اخترشناسان با استفاده از این تسهیلات و فناوری جدید میتوانند اختلافهای درون جوی را از سایر امواج دریافتی تشخیص دهند و کمتر دچار فریب و گمراهی شوند.به خصوص تلسکوپهای بسیار بزرگی که در کوهستانهایکشور شیلی نصب شده و مجهز به چهار آیینه غول آسایند، میتواند مقیاسهای جدیدی را در دانش اختر شناسی به دست دهد. www.Paradise7.blogfa.com

رصدخانه هایی نیز وجود دارند که در اعماق زمین قرار دارند. این رصدخانه ها به پژوهش درباره ذرات بسار ریزی به نام «نوترینو» می پرازند که در اثر انفجارهای خورشیدی یا انفجارهای ستاره ای پخش میشوند. این ذره ها در صفحات سربی و کوهستانهای بلند فوذ می کنند و از آنها میگذرند و لذا در جایی بررسی میشوند که پرتوهای کیهانی دیگر نمیتوانند به آنجا نفوذ کنند. فیزیکدانهایی که روی دستگاههای شتاب دهنده ذره ای کار میکنند نیز، به طور غیر مستقیم به پژوهش درباره کیهان میپردازند. آنها قادرند نمایش دهند که چگونه این ذرات زمان کوتاهی پس از ایجاد عالم باید فرمانروایی کرده باشند؛ و به این ترتیب به اخترشناسان که درباره انفجار نخستین یا به عبارت دیگر ساعت تولد کیهان پژوهش میکنند، کمک مینمایند. www.Paradise7.blogfa.com

چرا ستارگان میدرخشند؟

در یک شب صاف بدون ماه میتوان با چشم غیر مسلح، حدود 2000 تا 2500 ستاره را تشخیص داد. اگر از سیاره هایی چون ناهید و مشتری (کخ جزو دستگاه خورشیدی ما هستند) چشم بپوشیم، تمام این ستارگان خورشیدهایی در دوردست اند، که آنقدر از ما فاصله دارند، که تنها به صورت نقاط نورانی کوچکی در آسمان شب به نظر می آیند. تمام ستارگان با سرعتهایی باور نکردنی در میان فضای عالم در حرکتند. ولی فاصله آنها از ما آن چنان زیاد است، که طول عمر انسان کفاف نمیدهد، تا بتواند این جابجایی را تشخیص دهد. در آسمان شب، چنین به نظر میرسد که ستارگان درخشان معینی به همدیگر تعلق دارند و شکلهایی را در آسمان میسازند که آنها را صورتهای فلکی مینامند. چنین به نظر میرسد که آنها هزاران سال بدون تغییر باقی مانده اند. این خورشیدهای دور دست در مقایسه با سیارات، «ثوابت» خوانده میشوند، زیرا مردم پیشتر بر این باور بودند که این ستارگان بر سقف آسمان میخ کوب شده یا «ثابت» اند. www.Paradise7.blogfa.com

تنها با یک دوربین خوب یا یک تلسکوپ کوچک میتوان صدها هزار ستاره را دید. بسیاری از آنها در واقع بسیار درخشانتر از خورشیداند. برخی دیگر نور کمتری نسبت به خورشید دارند. ستارگان، گلوله های گازی بزرگی هستند، که در درون آنها دما چنان زیاد است که در آنها به طور دائم با همجوشی هسته ای (ذوب هسته ای) انرژی به دست می آید. در این فرایند هسته های اتمی کوچک با رها ساختن انرژی به صورت هسته های اتمی بزرگتری در هم ذوب می شوند. درون خورشید ما نیز - به همانند میلیاردها ستاره دیگر- فرآیند زیر به طور دائم جریان دارد: www.Paradise7.blogfa.com

چهار هسته اتم کوچک هیدروژن با چند واکنش در هم ذوب شده و به یک هسته اتم بزرگ هیلیوم تبدیل میشوند. البته جرم این هسته جدید کمی سبکتر از جرم مجموع چهار هسته اتمی سازنده خود است. بنابراین مقداری جرم یا ماده از دست میرود، که این جرم به انرژی تبدیل می شود. ستارگانی که از نظر جرم غنی هستند، خیلی گشاده دستانه با ماده سوختی خود (یعنی جرم خود) رفتار میکنند و خیلی کوتاهتر از خورشید ما، که در مقایسه با آنها جرم چندانی ندارد، زندگی میکنند. خورشید قادر است میلیاردها سال دیگر همچنان بدرخشد، هر چند که در هر ثانیه 564 میلیون تن هیدروژن را میسوزاند و به 560 میلیون تن هلیوم تندیل میکند. www.Paradise7.blogfa.com

چگونه مسافتها را در فضای عالم اندازه می گیرند؟

خورشید حدود 150 کیلومتر از زمین فاصله دارد. نور خورشید، که با سرعت 300000 کیلومتر بر ثانیه از خورشید دور میشود، طی 8 دقیقه و 20 ثانیه به زمین میرسد. به زبان علمی میگویند که خورشید 3/1*8 دقیقه نوری از زمین فاصله دارد. مدارهای بیرونی ترین سیاره های منظومه شمسی - یعنی نپتون و پلوتو – قطری در حدود 10 ساعت نوری دارند. «ثوابت» یا خورشیدهای همسایه ما، نه چند دقیقه یا چند ساعت نوری، بلکه سالهای نوری زیادی از ما فاصله دارند، نور آنها تازه پساز سالها یا قرنها به ما میرسد. www.Paradise7.blogfa.com

نزدیکترین ستاره ثابت همسایه - پروکسیما سنتائوری- از ما 3/4 سال نوری فاصله دارد. این مسافت بر حسب کیلومتر 68/40 بیلیارد یا 40.680.000.000.000 کیلومتر است. سریعترین سفینه های فضایی، که برای زسیدن به ماه در فاصله 400.000 کیلومتری به چند روز، و برای رسیدن به سیاره های بیرونی منظومه شمسی به بیش از ده سال زمان نیاز دارند، برای رسیدن به ستاره «پروکسیما سنتائوری» حدود 70.000 سال نیاز خواهند داشت. اگر بشر قادر بود با سرعتی 100 برابر سرعت سفینه های کنونی به پرواز درآید، فضانوردان زمینی باز هم 700 سال برای رسیدن به نزدیکترین ستاره ثابت در راه می بودند. www.Paradise7.blogfa.com

 تصویری از ستاره Proxima Centaury

نسلهای زیادی از فضانوردان باید در یک ابر سفینه فضایی به دنیا می آمدند، زندگی میکردند و دار فانی را وداع میگفتند تا بالاخره نواده نواده نواده آنها در سال 2700 میلادی به قصد مقصد میرسیدند. این مثال نشان میدهد آنچه که ما با غرور آن را سفینه فضایی میخوانیم، در واقع همیشه نوعی رفت و آمد با مترو در فضای درون شهری کیهانی ما، یعنی منظومه شمسی، باقی خواهند ماند. ما با توجه به سطح دانش و فن امروزی هنوز به فاصله زیادی تا سفینه فضایی «انترپرایز – Enterprise: نام سفینه خیالی در یک سریال تلویزیونی علمی تخیلی به نام Star Track که در آن فضانوردان زمینی با کمک یک فضانورد از کرات دیگر به سفرهای اکتشافی در فضای عالم میپردازند و هر بار حوادث و وقایعی برای آنها رخ میدهد.- » داریم. www.Paradise7.blogfa.com

به هر حال به رغم این فاصله های غیر قابل پیمودنی، ما امروزه به شکرانه تلسکوپهای عظیم و تعداد زیادی سفینه های فضایی بدون سرنشین، آگاهی و دانش بسیار زیادی درباره ستارگان و ساختار کیهان کسب کرده ایم. www.Paradise7.blogfa.com

ادامه دارد ...

عنوان بعدی : چگونه ستارگان ایجاد میشوند؟

تمامی امتیازات این مطلب مربوط به وبلاگ www.Paradise7.blogfa.com میباشد.

آخرین مطالب:

یه مطلبی از عدد هفت که مقدس ترین عدد دنیا است آماده برای نمایش دارم. وهمین طور اینکه مطلب صورت فلکی میزان (ماه مهر) برای نمایش گذاشتن آماده است که تو هفته اول مهر به نمایش میذارم.

راستی اگر مطالب و نخواستین بخونین حداقل پیشگفتار اونو بخونین شاید خوشتون اومد.

ممنون تا بعد در پناه حق.