پیشگفتار نویسنده وبلاگ: تا حالا شنیدید که میگن متولدین ماه خرچنگ و سرطان و میزان و غیره. اما میدونید که داستان این صورت های فلکی چیه؟ میدونید که از کجا اومده و تو کجای آسمان قرار دارند؟

از این به بعد سعی میکنم هر چند وقت یه بار در مورد یه صورت فلکی و داستان اون یه مطلبی بنویسم و چون الان در ماه شهریور هستیم و همینطور اینکه خودم متولد این ماه هستم، داستان صورت فلکی این ماه یعنی سنبله را مینویسم و اونو به همه متولدین این ماه و علاقمندان به ستاره ها تقدیم میکنم.

این مقاله ترجمه ای از کتاب : Sternbilder

نویسنده: دکتر اریک اوبلاکر* ترجمه بهروز بیضایی* ویراستار: علی دانش

www.Paradise7.blofa.com

صورت فلکی سنبله (خوشه) را از چه زمانی می شناسند؟

صورت فلکی سنبله یکی از قدیمیترین صورتهای فلکی است که توسط انسان شناسایی و توصیف شده است. اکثر اقوام باستانی این صورت فلکی را به عنوان الاهه بابری مقدس می شمردند. بابلیها در این صورت فلکی الاهه «ایشتار» را میدیدند که به خدای غلات «تموز»  عشق می ورزید. هر سال، وقتی که او را درو میکردند و زمین را شخم میزدند، «ایشتار» به سوگ می نشست. او در زمستان به جهان زیرین می رفت تا «تمور» را بازگرداند. آنگاه در آغاز سال، «تموز» در جامه ای سبز و تازه دوباره در زمین ظاهر می شد. www.Paradise7.blofa.com

این صورت فلکی نزد یونانیان باستان نیز الاهه بابری «دِیِمِتر»  یا دخترش «پرزفون»  به شمار میرفت. خدای خدایان «زئوس» به خدای جهان زیرین «هادس»  قول داده بود که این دختر را به همسری او درآورد و «هادس» دختر را فریفته و ربوده بود. الاهه «دیمتر» با از دست دادن دخترش خیلی غمگین شد و درختان و زمین های کشاورزی را خشکانید. بالاخره «زئوس» تصمیم گرفت برای جلوگیری از قحطی و گرسنگی انسانها اجزه دهد که «پرزفون» دو سوم سال را نزد مادرش بر زمین و یک سوم دیگر را نزد همسرش در جهان زیرین به سر آورد. به محض آنکه «پرزفون» به زیر زمین میرفت، هوا سرد و بارانی میشد، بارش برف آغاز میشد و زمستان از راه میرسید. زمانی که «پرزفون» دوباره به روی زمین باز میگشت، همه جا سبز میشد و بهار آغاز میشد. به این ترتیب صورت فلکی سنبله تغییر فصلها را نیز به خاطر می آورد. www.Paradise7.blofa.com

در تعبیر دیگری صورت فلکی سنبله، «اورانیا»  الاهه یونانی اختر شناسی به شمار می آمد. رومیان این صورت فلکی را «آسترِآ»  یعنی الاهه عدالت و قوانین طبیعت تصور می کردند و مسیحیان پیشین در این صورت فلکی «مریم مقدس»  را مشاهده می کردند. www.Paradise7.blofa.com

ستاره اصلی سنبله، یعنی «سمّاک اعزل» ، حدود 280 سال نوری از ما فاصله دارد و 2300 بار نورانی تر از خورشید است. که در مدت فقط 4 روز به دور یکدیگر می گردند، به عبارت دیگر آنها ستارگانی دو قلواند.

1. Tamuz                       2. Demeter                    3. Persephone   

4.Hades             5. Urania                       6. Astraea

7. Virgin mary                8. Spica

      عکسی از دیمتر و پرزفون

تمامی امتیازات این مطلب مربوط به وبلاگ www.Paradise7.blofa.com  میباشد و هرگونه سوء استفاده از این مطلب پیگرد قانونی دارد.

مرداب اتاقم کدر شده بود

و من زمزمه ي خن را در رگهايم مي شنيدم.

زندگي ام در تاريکي ژرفي مي گذشت.

اين تاريکي، طرح وجودم را روشن مي کرد.

در باز شد

و او با فانوسش به درون وزيد.

زيبايي رها شده اي بود

و من ديده براهش بودم.

رؤياي بي شکل زندگي ام بود.

عطري در چشمم زمزمه کرد.

رگهايم از تپش افتاد.

همه ي رشته هايي که مرا به من نشان ميداد

در شعله ي فانوسش سوخت.

زمان در من نميگذشت.

شور برهنه اي بودم.

او فانوسش را به فضا آويخت.

مرا در روشنها مي جست.

تار و پود اتاقم را پيمود

و به من راه نيافت

نسيمي شعله ي فانوس را نوشيد

وزشي مي گذشت

و من در طرحي جا مي گرفتم.

در تاريکي ژرف اتاقم پيدا مي شدم

پيدا، براي که؟

او ديگر نبود.

آيا با روح تاريک اتاق آميخت؟

عطري در گرمي رگهايم جابجا مي شد

حس کردم با هستي گمشده اش مرا مي نگرد

و من چه بيهوده مکان را مي کاوم

آني گم شده بود.

                                    شاعر : سهراب سپهري

پس از لحظه هاي دراز

بر درخت خاکستري پنجره ام برگي روييد

ونسيم سبزي تار و پود خفته ي مرا لرزاند

و هنوز من

ريشه هاي تنم را در شن رؤياها فرو نبرده بودم

که براه افتادم.

پس از لحظه هاي دراز

سايه ي دستي روي وجودم افتاد

و لرزش انگشتانش بيدارم کرد.

و هنوز من

پرتو تنهاي خودم را

در ورطه ي تاريک درونم نيفکنده بودم

که براه افتادم.

پس از لحظه هاي دراز

پرتو گرمي در مرداب يخ زده ي ساعت افتاد

و هنوز من

در مرداب فراموشي نلغزيده بودم

که به راه افتادم

پس از لحظه هاي دراز

يک لحظه گذشت

برگي از درخت خاکستري پنجره ام فرو افتاد

دستي سايه اش را از روي وجودم برچيد

و لنگري در مرداب ساعت يخ بست

و هنوز من چشمانم را نگشوده بودم

که در خوابي ديگر لغزيدم.

                                                شاعر: سهراب سپهري